Seizoen 4 van The Last Kingdom markeert een brute wending in de relatie tussen Brida en Uhtred. Hun band, gesmeed in de kindertijd in de Deense wereld, verandert in een frontale vijandigheid die veel kijkers plotseling en zelfs onevenredig vonden. Verschillende gebeurtenissen die zich door de seizoenen heen opstapelen, verklaren deze breuk, maar de serie maakt ook narratieve keuzes die de woede van Brida comprimeren en radicaliseren ten opzichte van het oorspronkelijke materiaal.
Gevangenschap bij de Welsh en Uhtreds stilte
De meest zichtbare trigger voor Brida’s woede in seizoen 4 is haar langdurige gevangenschap. Na de slag bij Margate wordt Brida gevangen genomen door de Welsh en tot slaaf gemaakt. Ze ondergaat geweld, verliest haar ongeboren kind en raakt geïsoleerd van alle Deense steun.
Wat haar wrok voedt, is dat Uhtred, ondanks hun gezamenlijke verleden, haar niet komt redden. Vanuit Brida’s perspectief kiest Uhtred voor de Saksen in plaats van een Deense bondgenoot te helpen. Voor haar is dit geen simpele logistieke vergissing. Het is de bevestiging van een definitieve verlating.
Uhtred, aan zijn kant, negeert haar exacte situatie gedurende een groot deel van het seizoen. Hij is verwikkeld in de intriges van Mercia, zijn verplichtingen tegenover Aethelflaed en zijn eigen identiteitsconflicten. Je kunt er een artikel in zien dat uitlegt waarom Brida boos is op Uhtred in The Last Kingdom door deze chronologie van gemiste gebeurtenissen te schetsen. De serie toont niet dat Uhtred bewust weigert haar te helpen, maar Brida interpreteert zijn afwezigheid als een weloverwogen keuze.
Verraad aan Deense loyaliteit: identiteit als motor van woede
Brida’s woede beperkt zich niet tot een geïsoleerd episode. Het is geworteld in een identiteitsbreuk die teruggaat tot de eerste seizoenen. Uhtred en Brida zijn samen opgevoed bij de Denen. Ze delen een cultuur, overtuigingen, een wereldbeeld gebaseerd op loyaliteit aan de clan en de Noordse goden.
Seizoen na seizoen verwijdert Uhtred zich van deze wereld. Hij dient Alfred, daarna Aethelflaed, en vervolgens Edward. Hij vecht zij aan zij met de Saksen tegen Deense legers. Voor Brida vertegenwoordigt elke alliantie van Uhtred met de christelijke koningen een extra verraad aan hun gezamenlijke opvoeding.
Deze wrok is oud, maar seizoen 4 laat het exploderen. Brida verwijt Uhtred niet alleen dat hij haar niet heeft gered. Ze verwijt hem dat hij alles wat ze waren heeft verloochend. Ze ziet zichzelf als de laatste bewaker van een Deense identiteit die Uhtred heeft verlaten. De persoonlijke dimensie (de verlating) en de collectieve dimensie (de culturele verraad) versmelten in haar woede.
Een geleidelijke verschuiving naar radicalisering
In de voorgaande seizoenen kon Brida de keuzes van Uhtred nog tolereren. Ze uitte teleurstelling, soms minachting, maar behield een zekere band. De gevangenschap en het verlies van haar kind snijden deze laatste draad door. Fysieke pijn transformeert teleurstelling in haat.
Wanneer Brida aan het eind van het seizoen zich bij Sigtryggr voegt, kanaliseert ze haar woede naar een doel van wraak. Ze wil Edward en Uhtred straffen, die ze verantwoordelijk houdt voor haar toestand. Haar betoog staat geen nuance meer toe.
Brida in de romans van Cornwell: een politiekere figuur
De serie is geïnspireerd op de Saxon Stories van Bernard Cornwell, maar vereenvoudigt het pad van Brida aanzienlijk. In de romans wordt haar wrok tegen Uhtred opgebouwd over een langere periode en in een rijkere politieke context, met name rond Dunholm en de Deense machtsstrijd.
- In de boeken bekleedt Brida een machtspositie in Dunholm en zijn haar keuzes verbonden met Deense politieke allianties, niet alleen met een persoonlijke wrok tegen Uhtred
- Haar relatie met de Noordse religie wordt daar dieper uitgewerkt, wat haar woede een spirituele dimensie geeft die de serie aanraakt zonder deze te verdiepen
- Enkele tussenliggende personages uit de romans, die invloed hebben op de beslissingen van Brida, ontbreken in de serie, waardoor al haar motivatie zich op Uhtred concentreert
De serie comprimeert meerdere boeken in één seizoen, wat de transformatie van Brida versnelt. De overgang van teleurgestelde bondgenoot naar onverzoenlijke vijand gebeurt in enkele afleveringen, terwijl de romans deze evolutie over meerdere delen spreiden. Deze narratieve keuze verklaart deels waarom sommige kijkers haar woede als overmatig of slecht voorbereid beschouwen.
Schrijven van seizoen 4: een radicalisering ten dienste van het verhaal
De vraag naar de consistentie van het personage Brida in seizoen 4 is verdeeld. Voor de scenaristen dient haar transformatie een specifiek dramatisch doel: ze belichaamt de kosten van Uhtreds keuzes. Elke beslissing die hij neemt ten gunste van de Saksische wereld heeft gevolgen voor degenen die hij achterlaat.
Brida functioneert als een omgekeerde spiegel van Uhtred. Waar hij tussen twee werelden navigeert, weigert zij het compromis. Ze vertegenwoordigt wat Uhtred had kunnen worden als hij volledig Deens was gebleven. Deze tegenstelling maakt hun gezamenlijke scènes gespannen, maar berust op een vereenvoudiging van het personage die zijn complexiteit ten koste van de dramatische intensiteit opoffert.
Een persoonlijke wrok die absoluut is geworden
De serie kiest ervoor om Brida’s motivaties te reduceren tot een rauwe emotionele kern: verraad, verlating, verlies. De politieke en culturele dimensies bestaan, maar ze komen op de achtergrond achter de persoonlijke lijden. Dit is een schrijverskeuze die werkt om de spanning te behouden, maar die het personage ontneemt van de diepgang die het in de romans heeft.
De reacties van kijkers verschillen hierover. Sommigen beschouwen Brida’s woede als volledig gerechtvaardigd door wat ze heeft ondergaan. Anderen vinden dat de serie niet genoeg overgangsscènes biedt tussen de Brida van de eerste seizoenen en de wraakzuchtige Brida van seizoen 4. Beide lezingen zijn verdedigbaar, maar het bronmateriaal suggereert dat er stappen ontbreken.
Brida’s woede jegens Uhtred in seizoen 4 is gebaseerd op een opeenstapeling van echte wrok (verlating, gevangenschap, identiteitsverloochening) gecomprimeerd door een televisiescript dat de emotionele impact prioriteit geeft. Het lezen van de romans van Cornwell verheldert motivaties die de serie kiest om in de schaduw te laten, en geeft het personage een diepte die de tien afleveringen van het seizoen niet kunnen teruggeven.